فرزندپروریِ به قدر کافی خوب

بیایید با این حقیقت روبرو شویم که هیچکس کامل نیست. آنچنانکه گفته شده، همه ی ما می­دانیم که چیزی به نام والدین بی ­نقص وجود ندارد، هرچند ما خودمان تحت فشار قرار دهیم تا والدینی بی­نقص باشیم. چطور است که به جای تمرکز بر "فرزندپروری خوب" در برابر "فرزندپروری بد"، توجهمان را به "فرزندپروریِ به قدر کافی خوب" معطوف کنیم؟

اجازه دهید چند سوال از شما بپرسم و از آنجا شروع کنیم :


آیا شما می­خواهید نهایت تلاشتان را برای فرزندتان به کار گیرید؟

آیا فهمیده­ اید که در چه زمینه­ هایی می­توانید بعنوان والدین رشد کنید و آیا تلاش آگاهانه­ ای در این راستا انجام می­دهید؟

آیا خودتان را بابت خطاهایتان می­بخشید و تلاش می­کنید که به نحو بهتری عمل کنید؟

 اگر به این سوالها پاسخ مثبت دادید، پس شما والدی هستید که به قدر کافی خوب است، و چنین والدی اغلب بهترین نوعِ والدین است!


اگرچه باورش برای برخی سخت است (خیلی از افراد فکر می­کنند کودکان به طرز شگفت ­آوری شکننده هستند)، اما کودکان در واقع بسیار انعطاف­ پذیرند. جز در مواقعی که پدر یا مادر ظلمی به کودک روا دارند یا او را مورد سوء استفاده قرا دهند، کودکان بطور کلی کنار می آیند، یعنی مشکلی نخواهند داشت. به خاطر داشته باشید که مشابه همین مطالب در مورد کودکان نیز صدق میکند. هیچ چیزی تحت عنوان کودک بی نقص وجود ندارد.  


همانطور که بخوبی آگاهید، کودکان با یک کتاب راهنما به دنیا نمی آیند. شما یا باید خودتان را در این مورد که چگونه به نحو موثری فرزندپروری کنید آموزش دهید، یا بیاموزید که چگونه این کار را انجام دهید.

هرچند سبک­های فررندپروری متعددی وجود دارد، با اینحال مادران و پدران موفق ویژگی­های مشترکی دارند که به فرزندان­شان بهترین شانس برای موفقیت و شادی را می­دهند. بله درست است. والدینِ به قدر کافی خوب، والدین موفقی هستند.  


به همان ترتیب، از آنجاکه هیچ والدی کامل نیست، همه­ ما تعدادی از ویژگی­ها را داریم اما باید برای ایجاد سایر ویژگی ها کار کنیم.

موادر زیر، 10 صفت یک پدر و مادرِ به قدر کافی خوب است:


1. صبر و بردباری: مطمئنم که می­دانستید این صفت در راس فهرست صفات است. کودکان، بی ­ظم و پر سر و صدا هستند، خوب گوش نمی دهند و بعضی وقت­ها اوقات تلخی می­کنند. البته بچه ­ها می­توانند خیلی فوق­العاده هم باشند. اما بردباری یک ویژگیِ ضروری است که باید همزمان با رشد کودکان، در خودمان پرورشش دهیم. یادگیریِ اینکه در مواقع لزوم نفس عمیقی بکشیم می­تواند بیش از مهارت­های فرزندپروری به تنهایی، به کار بیاید.


2. مهارت­های چندوظیفه ای: مدیریت خانه، سر کار رفتن، و پرورش کودکان، نیازمند توانایی چند-وظیفه­ای است. بچه ها توجه شما را از کاری که مشغول انجام آن هستید منحرف میکنند، و آسان نیست که تمرکزتان را دوباره به دست بیاورید_ به ویژه وقتی در حال آماده کردن میز شام پیش از تمرین فوتبال هستید و آنها برای تکالیفشان از شما کمک می­طلبند.

3. مشوّق بودن : متاسفانه کودکان به سرعت یاد میگیرند که در مورد خودشان به شک و تردید بیفتند و در مورد نظر دیگران نگران میشوند، به ویژه در میان همسالانشان. یکی از بهترین راه ها برای اجتناب از این نتیجه تشویق کردن کودکانتان است. با تشویق کردنِ به اندازه­ و حمایتِ کافی، فرزندتان می تواند عزت نفس مثبت پیدا کند و بهترینِ خودش بشود.

4. هوشمندی :  یکی از نشانه های هوشمندی توانایی حل مساله است. کودکان مجموعه­ منحصر بفردی از چالش هایی را دارند که باید حل و فصل شود. یک قدرت مختصر مغزی می تواند به شما در گذر از میدان مینی که عجینِ فرزندپروری است کمک کند. بعلاوه، این که نشان بدهید توانایی حل مساله را به نحو موثری دارید، به مدلسازی نقش قدرتمندی در کودکتان می انجامد، که به نوبه ی خود می تواند شرایط را برای پرورش توانایی حل مساله ی خودشان فراهم کند.

5. انعطاف پذیری:  بسیاری از تلاشهای شما در زمینه­ فرزندپروری با شکست مواجه می شود. (به هر حال، محض احتیاط اگر نیاز به یک دلِ سیر خنده دارید، عبارت "شکست­های فرزندپروری" را در پینترست جستجو کنید!) شما باید به قدری منعطف باشید تا چند راه حل در آستین­تان داشته باشید. همیشه وقتی یک ایده جوابگو نبود، می توانید راه حل دیگری را امتحان کنید. برنامه ها هم تغییر میکنند. این به شما کمک میکند تا موقعیت را بپذیرید و آرامش خود را حفظ کنید.

6. مهارت های رهبری:  ممکن است توانایی این را داشته باشید که به فرزندانتان ریاست کنید، اما آنها خواهند رنجید و معمولا این رفتار شما را فراموش نخواهند کرد. روش موثر تر این است که مهارتهای رهبری قوی­ ای داشته باشید و تنها درصورت لزوم ، والدگری خود را به رخ بکشید. مدلسازی نقش بصورت مثبت، کودکتان را به پرورش مهارت های رهبری نیز ترغیب میکند.

7. قابل اعتماد بودن : کودکان زمانی احساس امنیت میکنند که والدین قابل اعتماد و اطمینانی داشته باشند. آنها باید بدانند که شما تحت هر شرایطی  برای آنها حضور دارید. کودکتان چقدر می تواند به حرف شما اعتماد کند؟ از خودتان بپرسید دوستانتان چه میزان شما را قابل اعتماد میدانند، و از همان جا شروع کنید.

8. دلسوزی:  کودکان به پرورش و تجربه ی شفقت نیاز دارند. کودکان به فهمیده ­شدن و دلداری­ شدن نیاز دارند. فارغ از اینکه فکر کنید حق با آنهاست یا نه، احساسات آنها شایسته­ اعتباربخشی است. آیا می­توانید چنین چیزی را فراهم کنید؟

9. شوخ طبعی :  فرزندان شما فرصت های زیادی را در طول زندگی پرطراوتشان برای خندیدن با شما به ارمغان می آورند. شرم آور خواهد بود که بگذاریم این فرصت ها را از دست بروند. به من اعتماد کنید- سلامت عقل شما با شوخ طبعی و اینکه به خوتان اجازه دهید در این فرصت ها بخندید از دست نمی رود.

10. خودآگاهی:  کودکان مطمئن نیستند که چگونه عمل کنند. مجددا می گوییم که این شمایید که باید یک مدلِ ­نقش باشد. متوجه خواهید شد که کودکان به گونه ای به موقعیت ها واکنش می دهند که تقلید واکنشهای شما باشد. در این مورد فکر کنید- آن ها هیچ روش دیگری را بلد نیستند. آیا شما به این خودآگاهی دارید که مدلِ­نقش خوبی برای فرزندانتان هستنید یا نه؟

  والدین موفق بودن ساده نیست، اما ساده تر خواهد شد اگر واجد این ویژگی ها بشوید. شما می توانید این خصیصه ها را (در خودتان)با تمرین و عزم پرورش دهید.

با فرزندتان درست برخورد کنید و از فرآیند کامل نبودن، اما به قدر کافی خوب بودن لذت ببرید، که اغلب بهترین نوع والدین از همین دسته اند. این موفقیت حقیقی است!

کپی برداری با ذکر منبع بلا مانع می باشد

اکادمی استعدادیابی کودکان نابغه پروران آینده